Ένα πολύ διαδεδομένο σνακ στο Βερολίνο και οι ντόπιοι συνηθίζουν να το συνοδεύουν με ένα μεγάλο ποτήρι παγωμένη μπίρα. Μοιάζει οπτικά με τους ελληνικούς κεφτέδες αν και διαφέρει στα υλικά. Συνήθως συνοδεύεται με μουστάρδα, αγγουράκια τουρσί ή πατατοσαλάτα.

Ο συνδυασμός από μαύρο χαβιάρι και μπρικ μαζί δίνουν ωραία αντίθεση χρωμάτων.

Οι Ελβετοί έχουν το fondue, οι Μεξικάνοι το queso fundido και οι Έλληνες το σαγα-νάκι. Σε πολλά ελληνικά εστιατόρια ανά τον κόσμο, μπορούμε να δούμε τα γκαρσόνια να «ανάβουν» το σαγανάκι και να περνάνε θριαμβευτικά ανάμεσα από τα τραπέζια υπό τις επιδοκιμαστικές ιαχές του κοινού.

Το ντιπ αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί μεταξύ άλλων ως αλοιφή μαζί με τσιπς πατάτας ή τορτίλα τσιπς, ως γέμιση μανιταριών και σε καναπέ. Το ντιπ με το ελαιόλαδο είναι το γνήσιο. Η φρέσκη κρέμα στη θέση του δίνει πιο μαλακή γεύση και πιο λεπτή υφή. Και οι δυο μορφές βρίσκουν πολλές εφαρμογές κυρίως σε ορεκτικά. Διατηρούνται για 1 εβδο-μάδα στο ψυγείο, κατά κανόνα όμως καταναλώνονται πολύ πιο πριν. Επίσης μπορούν να διατηρηθούν σε βαθιά κατάψυξη, ιδιαίτερα το ντιπ με την φρέσκη κρέμα.

Από συνταγή της νότιας Γαλλίας, που μπορεί να εφαρμοστεί, προσαρμόζοντας απλώς τα μυρωδικά, για πολλά εποχικά λαχανικά. Είναι η κλασική τεχνική για να διατηρήσετε στο ελαιόλαδο τις αγκινάρες την άνοιξη, τις μελιτζάνες το καλοκαίρι και αυτήν την εποχή τα μανιτάρια, κυρίως αν καταφέρετε να βρείτε καλής ποιότητας άγρια - βέβαια, ελεγμένα από εκείνους που τα γνωρίζουν. Βράζοντας στο ξίδι και κατόπιν στραγγίζοντας πολύ καλά τα λαχανικά που θέλετε να κρατήσετε, θα διατηρηθούν βυθισμένα στο λάδι, παίρνοντας μια θαυμάσια γεύση. Ακόμα και τα κοινά καλλιεργημένα λευκά μανιτάρια ή τα πλευρότους αποκτούν ξεχωριστή γεύση και μετατρέπονται σε θαυμάσιο μεζέ ή συνοδευτικό.